Wielkie zmiany w wielkiej płycie
Odcinek: 01 Sezon: 01
W tym odcinku poznaliśmy Mariolę oraz jej dzieci, Ninę i Mikołaja. Ich mieszkanie w bloku z wielkiej płyty na warszawskim Ursynowie lata świetności miało już dawno za sobą — choć niektórzy, a zwłaszcza pewien agent, wątpili, czy kiedykolwiek je przeżyło.
Nawet jeśli Jacek miał rację, choć to dość wątpliwe przypuszczenie, moim zadaniem było odkryć to miejsce na nowo i wydobyć młotem i trochę wiertarką jego potencjał. Wraz z moją ekipą musieliśmy sprawić, by znów odpowiadało na codzienne potrzeby domowników i przy pomocy odrobiny magii zyskało dodatkowe pomieszczenie.
“Najważniejsze dla mnie jest stworzenie miejsca dla nas wszystkich. ”
Mariola
Przypomnijmy sobie, jak to miejsce wyglądało przed naszym wejściem.
To typowy przykład mieszkania, w którym priorytetem nigdy nie było samo mieszkanie, bo jak to najczęściej bywa, dzieci rosną szybciej niż nasz zapał do remontów.
Poradzenie sobie z odświeżeniem tego mieszkania nie stanowiło większego problemu. Uczestnicy dość jasno przedstawili mi swoje oczekiwania dotyczące preferowanego stylu, ulubionych kolorów czy materiałów. Problemem było wygospodarowanie miejsca na sypialnię dla Marioli, która, jak przystało na prawdziwą matkę Polkę, totalnie przez te lata o sobie zapomniała, a jej sypialnią, biurem i jadalnią był dotychczasowy salon. Na pierwszy rzut oka przy tym układzie, wygospodarowanie miejsca na dodatkowe pomieszczenie, nie było nawet możliwe. Paradoksalnie spora przestrzeń, ale bez możliwości dużych zmian.
Pamiętajcie, że w programach remontowych jedyną magią telewizji jest to, że przy dobrym oświetleniu prowadzący nie wyglądają na zmęczonych. Cała reszta to taka sama rzeczywistość, jaką wszyscy znamy: budżet, ograniczenia techniczne i budowlane, pozwolenia, ekspertyzy, opóźnienia — bo urlopy w spółdzielni lub domyślny brak zgody. Dodatkowo w naszym przypadku: maksymalnie trzy tygodnie na remont i czwarte piętro bez windy.
Wygospodaruję dodatkową przestrzeń na sypialnię dla Marioli albo nie mam co liczyć na wygraną!
Kto mnie zna, ten wie, że nigdy nie poddaję meczów walkowerem, zwłaszcza jeśli ktoś, tak jak Jacek, jest przekonany o swojej rychłej wygranej. Największy problem, to wszystkie ściany są nośne i wszystkie z PRL-owskiej żelbetowej płyty. Tłumacząc na język ludzki: nie wyburzamy żadnych ścian, bo blok może tego nie przeżyć. Dodatkowo wszystkie mają w sobie spore ilości stali i ich ewentualnego wyburzania, psychicznie mogą nie przeżyć sąsiedzi.
Kolejnym ograniczeniem są rozmieszczone tak, a nie inaczej okna, przyłącza wody i odpływ. Zwykle najprostszym rozwiązaniem jest przeniesienie kuchni w inne miejsce, np. do salonu jako aneks, a dotychczasową kuchnię zamieniamy na dodatkowy pokój. W tym wypadku układ mieszkania zupełnie na to nie pozwalał, właśnie ze względu na niemożliwość przeniesienia wody i kanalizacji.
Przyjazny los sprawił jednak, że dotychczasowa kuchnia była bardzo przestronna i właśnie to stało się moim światełkiem w tunelu i wiarą, że nie wszystko stracone. Jedyne, co muszę zrobić, to przekonać Mariolę i dzieciaki, żeby przenieść jadalnię do salonu, a z odzyskanego fragmentu kuchni stworzyć małą, ale niesłychanie przytulną przestrzeń tylko dla niej.
Na szczęście mój pomysł bardzo spodobał się wszystkim domownikom. Zwłaszcza że ograniczenie powierzchni kuchni udało się zniwelować tym, że jadalnię przenieśliśmy do salonu. Odrobinę poszerzyłam wcześniejsze przejście, wpuszczając do nowej kuchni dodatkowe światło z całkiem sporego balkonowego okna. A dzięki nowej, przemyślanej zabudowie kuchennej z wiszącymi szafkami, udało nam się nawet zyskać dodatkowe miejsce do przechowywania.
I tak w miejscu po starej jadalni, powstała mała, ale niezwykle przytulna sypialnia dla Marioli. Odgrodzenie tych dwóch części przy pomocy zwykłej ściany nigdy nie wchodziło w grę. Aby żadne z nowo powstałych pomieszczeń nie było ciasne i przytłaczające, musiała tam powstać lekka, ażurowa konstrukcja. Na szczęście z pomocą przyszła mi zaprzyjaźniona firma LORS, która wykonała to piękne, otwierane przepierzenie. Niestety okazało się, że jest o kilka centymetrów za duże i nie da się go wnieść klatką schodową. To jedna z tych sytuacji, która dowodzi, że jednak nie da się wszystkiego przewidzieć i zawsze należy być przygotowanym na każdą ewentualność. Można też za kierownika budowy mieć Miśka, zwanego Obeliksem, bo ten będąc dzieckiem, wpadł do kociołka z magicznym wywarem na rozwiązywanie problemów. Drzwi zostały sprawnie i szybko wciągnięte linami przez balkon i dumnie osadzone pomiędzy wyśnioną sypialnią a kuchnią.
W nowej sypialni zmieściłam wygodne łóżko o szerokości 140 cm oraz przestronną szafę, która wypełniła przestrzeń po sam sufit. Aby uniknąć nadmiernego nagrzewania się tego pomieszczenia, w oknach zastosowałam piękne lniane zasłony z Dekorii, połączone z ich specjalnymi roletami rzymskimi, które poza światłem nie przepuszczają również ciepła. Znajdziecie je pod tym linkiem. Przeszklona ścianka również otrzymała swój komplet lnianych zasłon.
W pomieszczeniu przewidziana jest też opcja klimatyzacji, na którą ten budżet nam zwyczajnie nie pozwolił.
Nowy salon. Mniejszy, a większy?
Poprzedni salon, pomimo swoich sporych rozmiarów, był zaskakująco przytłaczający. Nie tylko przez zastosowane w nim kolory i rozwiązania, ale też przez meble i „dodatki”. Nowa, piękna i wytrzymała podłoga została położona jednolicie w całym mieszkaniu, ale to w salonie dała najbardziej pożądany efekt — uspokoiła go. Wykorzystane panele, znajdziecie tutaj. Dzięki jaśniejszym meblom, nowej aranżacji i ścianie luster, salon zaczął sprawiać wrażenie większego, pomimo dodatkowego stołu i czterech krzeseł, które od teraz służą jako nowa jadalnia.
Wrażenia przytulności dopełniły mniejsze punkty świetlne, prosta, sieciówkowa, ale pojemna zabudowa pod telewizorem, no i galeria grafik, która jest dziełem mojego domowego artysty ❤️. Całość zawisła pośród przepięknej sztukaterii zamówionej z melagu.pl. W oknach zastosowałam podobne rozwiązanie jak w sypialni Marioli: lniane, piaskowe zasłony z Dekorii wraz z ich nieprzepuszczającymi ciepła roletami rzymskimi. Pozostałe dodatki w ramach oszczędności znalazłam w Hedonism Outlet.
Pokoje nastolatków — zwykle wystarczy posprzątać, aby na nowo przypominały pokoje. Tym razem to mogło być zbyt mało.
O pokojach nastolatków pisaliśmy już w książce i to zagadnienie faktycznie wymaga całego rozdziału. Tutaj nie mamy tyle czasu, dlatego jedynie powiem, że posłuchałam uważnie obojga. Pokój Niny nie mógł się zdecydować, czy jest pokojem dziecka, czy może dorastającej kobiety i ewidentnie poległ na kawałku ziemi niczyjej. Dzięki moim zmianom zyskał wszystko to, czego mu brakowało, plus przytulność, charakter i poczucie, że jest czyjś.
Z pokojem Mikołaja było podobnie. Z czasem utracił swoją przynależność do człowieka, który w nim dojrzał. Trzeba więc było pozwolić dojrzeć też pokojowi. Poza tym, tak jak w przypadku pokoju Niny, gdzie użyłam wybranej przez nią palety kolorystycznej, tak i u Mikołaja użyłam jego wymarzonej czerni. Dodałam mu też nieco charakteru i ekstra miejsca do przechowywania. Pamiętałam o przestrzeni na pasje i przywróceniu Mikołajowi poczucia, że to jest jego baza, a nie kogoś, z kogo już wyrósł. W programie dobrze widać, że wyrósł nawet podwójnie.
Toaleta i łazienka z czasów, w których słusznie wierzono, że te dwa pomieszczenia należy rozdzielać.
I na tym w sumie można by zakończyć opisywanie ich atutów. Dlatego w tym miejscu szczególnie wybuchł nasz budowlany granat i oba te miejsca zbudowaliśmy w miarę możliwości na nowo. Odzyskaliśmy sporo miejsca po poprzednich majstrach szastających wolną przestrzenią. Wstawiliśmy odrobinę większą wannę od polskiej marki BOCCO wraz z ich przepiękną armaturą. Podobnie jak umywalkę, miskę i dodatki.
Poprzedni projekt łazienki posiadał wszystko to, co zwykle we wnętrzach starzeje się najszybciej, czyli inspirację chwilową modą. I to wcale nie znaczy, że ja nie ulegam chwilowym modom. Ulegam i to bardzo, ale tam, gdzie można sobie na to pozwolić. Pracując z budżetem klienta i wiedząc, że jego obecne wnętrza mają 15 lat, a zestarzały się 14 lat temu, to z szacunku dla jego pieniędzy nie popełniasz podobnego błędu jak ten, który właśnie naprawiasz. Dlatego starałam się znaleźć rozwiązania, które same obronią się w przyszłości — również w kontekście finansowym, gdy przyjdzie pora na ich zmianę.
W całym mieszkaniu wykorzystałam proste drzwi marki PORTA z widocznymi ościeżnicami. W łazience i toalecie zastosowałam ich nowość, czyli Porta HYDRO PROTECT™, które są w 100% wodoodporne.
Wymieniłam także cały osprzęt elektryczny na elegancką i klasyczną serię SIZA, marki Efapel, zaprojektowaną przez portugalskiego architekta i zdobywcę nagrody Pritzkera — Álvaro Siza Vieira.
Czy to był prawdziwie zwycięski projekt?
Wygrałam — więc pod tym względem tak. Jednak czy sama podjęłabym taką decyzję jak Mariola i dzieciaki? Nie wiem. Zdaję sobie sprawę, że poza moimi zmianami istnieje coś jeszcze, z czym Jacek musi starać się wygrać. To sentyment, którym to i wiele podobnych mieszkań jest przystrojonych. On z czasem przygasa pod warstwami kurzu i życiowej patyny, a moment jak ten sprawia, że cała ta zasłona znika. Czuję, że to głównie dla nas te wnętrza błyszczą nowością, a dla bohaterów ich dom bardziej rozświetlają związane z tym miejscem wspomnienia, które dzięki remontowi udało nam się uwolnić. Jestem pewna, że dopiero z czasem dostrzegają to, co faktycznie nowego się tam pojawiło. Niemniej wygrana cieszy jak wszystkie — 1:0 Agencie 😋
M 🩵
Linki do wykorzystanych produktów
Podłoga | Drzwi wewnętrzne | Drzwi metalowe na zamówienie | Osprzęt elektryczny | Bateria łazienkowa | Bateria prysznicowa | Umywalka łazienkowa | Sztukateria | Zasłony | Rolety rzymskie | Poduszki | Pościele | Dodatki